the hardest part is leaving you.

Krzyk. Długi i przeszywający wrzask wydobył się ze mnie w chwili przebudzenia. Jeszcze nigdy nie śniło mi się nic tak strasznego i choć łatwo mnie przerazić, to tym razem był to prawdziwy, głęboki strach. Martwy niemowlak z rozprutym brzuchem w moich rękach to jednak coś strasznego. Nie chcę tego nigdy więcej, ani tego obrzydliwego uczucia, że mam trupa pod łóżkiem, że ktoś stoi za drzwiami, że coś pojawi się w lustrze, albo, że ktoś zaraz poderżnie mi gardło.
Utonęłam na chwile w morzu myśli. Zdaję sobie sprawę, że sama siebie niszczę w ten sposób. Te myśli powinny być jak najdalej ode mnie, a jednak nie potrafią mnie opuścić i cały czas siedzą mi w głowie. Trudno tak nagle coś z siebie wyrzucić. W ciągu minuty, dnia tygodnia. Mam nadzieje, że to samo odejdzie.
Mój pokój jest dość małym pomieszczeniem. Nic w nim nie może się czaić i wiem to, duchy nie istnieją, myślmy racjonalnie. Wszystkie horrory są zmyślonymi bajkami. A mimo wszystko jest mi źle. Mama wchodzi do mojego pokoju i pyta się co się stało. Żyje, to dobrze, nie ma żadnego mordercy w domu.